CANSIN AHLAT CANSIN

                                  CANSIN AHLAT CANSIN
  Meletlinin(mesudiyeli)biri sıcak bir Ağustos günü Koyulhisar köylerinden geçereken epeyce acıkmış.Yaya yürüdüğü için epeyce de yorulmuş.Nerden ekmek istediyse wermemişler.
  Yorgun aç yoluna devam eden Meletli,nihayet Mesudiye topraklarına ayak basmış.İlk rast geldiği ahlat ağacının dibine oturmuş.Sonra da sort üstü uzanmış.Bir yandan dinlenirken,bir yandan da açlığını gidermek için ahlatlardan atıştırmaya başlamış.Bu arada ahlata bakarak:”Cansın boz ahlat cansın”demiş,”Çoluğu çocuğu besleyen sensin,senin bir tanene bin tane Koyulhisar'lı değişirsem kıblem şudur,şu yana döndüm..” diye acı acı mırıldanmış.